Van hobbyfotograaf naar de wereldtop: mijn verhaal bij 30 Minuten Sluitertijd

Soms is het best goed om even terug te kijken. Ik ben daar zelf niet zo goed in. Ik kijk liever vooruit. Wat kan beter? Wat wil ik nog leren? Wat is de volgende stap?

Maar toen ik werd uitgenodigd voor de podcast 30 Minuten Sluitertijd van Michiel Heijmans en Niels de Kemp, ontkwam ik er niet aan. We hebben ruim een uur gepraat over fotografie, ondernemen, bruiloften, awards, fouten maken, AI en alles wat ik in de afgelopen twintig jaar heb geleerd.

En als je het verhaal dan zo achter elkaar vertelt, besef je toch: er is best veel gebeurd.

Mijn eerste bruiloft was niet bepaald ideaal

Ik fotografeer inmiddels zo’n twintig jaar, maar ik ben helemaal niet begonnen als trouwfotograaf.

Het begon met landschappen. Daarna reisfotografie tijdens een wereldreis door onder andere Australië, Nieuw-Zeeland en Zuidoost-Azië. Architectuur, onderwaterfotografie, mensen, evenementen en portretten kwamen er later bij. Mijn eerste bruiloft kwam eigenlijk bij toeval.

Een fotograaf viel uit en drie dagen later mocht ik aan de bak. Het was oktober, er was amper licht en ik had een 135mm f/2.0 lens gehuurd waarvan ik tijdens de bruiloft ontdekte dat ik er eigenlijk weinig mee kon.

Ik kwam thuis en wist één ding: als ik dit serieus wilde gaan doen, moest ik nog héél veel leren. En dat heb ik gedaan. Workshops volgen, kijken naar fotografen die veel verder waren dan ik, heel veel fotograferen en vooral heel veel fouten maken. Dat laatste hoort er trouwens gewoon bij.

Inmiddels ruim 500 bruiloften verder

Inmiddels zijn we meer dan 500 bruiloften verder. Wat ik zo mooi vind aan trouwfotografie is dat werkelijk alles erin samenkomt. Portretfotografie, reportage, architectuur, landschappen, groepsfoto’s, werken met bestaand licht en flitslicht en vooral: mensen.

Want uiteindelijk kun je technisch nog zo goed zijn, maar als mensen zich niet prettig bij je voelen, wordt het lastig. Je bent als trouwfotograaf de hele dag heel dichtbij. Je krijgt alles mee. De zenuwen, de grappen, de tranen, de speeches, de chaos en later op de avond waarschijnlijk ook opa die compleet losgaat op de dansvloer.

Daar moet je tussen kunnen bewegen. Soms ben ik bijna onzichtbaar. Soms neem ik juist de regie. En soms sta ik zelf midden op die dansvloer met mijn camera. Je moet vooral aanvoelen wat een moment nodig heeft.

Techniek moet uiteindelijk vanzelf gaan

Een van de dingen waar we in de podcast lang over praten is techniek. Ik ben nogal gek op techniek. Ik wil weten wat een camera kan, waar de grens ligt en wat er gebeurt als je daar net overheen probeert te gaan.

Maar het gekke is: hoe beter je de techniek beheerst, hoe minder je er tijdens een bruiloft over na wilt denken.

Op een trouwdag krijg je namelijk geen tweede poging. Het licht is verkeerd. Iemand staat precies op de verkeerde plek. De ruimte is donker. De planning loopt uit. Buiten regent het. En ondertussen gebeurt er iets wat je absoluut wilt vastleggen.

Dan wil je niet meer nadenken over welke knop je moet indrukken.

Je wilt kijken. Anticiperen. En op het juiste moment afdrukken.

Hoe meer gereedschap je in je gereedschapskist hebt, hoe makkelijker je problemen oplost. Niet om technisch interessante foto’s te maken, maar om ervoor te zorgen dat techniek niet meer tussen jou en het moment in staat.

En toen kwamen de awards

De eerste jaren won ik helemaal niets.

Sterker nog: ik keek enorm op tegen fotografen die internationaal prijzen wonnen. Ik heb in de podcast verteld dat een van die fotografen bij mij in de buurt woonde en dat ik haar nauwelijks durfde aan te spreken.

Later werd ze mijn coach. Zelf begon ik uiteindelijk ook foto’s in te sturen voor wedstrijden. En daar maakte ik aanvankelijk een behoorlijke denkfout. Ik ging fotograferen om awards te winnen.

Vooraf bedacht ik welke beelden ik wilde maken en welke concepten misschien zouden scoren. Als een bruiloft vervolgens anders liep dan ik in mijn hoofd had bedacht, kon ik mezelf daar behoorlijk mee in de weg zitten.

Tot ik dat losliet. Ik ging weer fotograferen omdat ik fotograferen gewoon ontzettend leuk vind. Meer kijken naar wat er daadwerkelijk gebeurde. Meer spelen. Meer genieten.

En gek genoeg kwamen toen juist de prijzen. Uiteindelijk leidde dat zelfs tot de titel Fearless Photographer of the Year 2025.

Dat vind ik natuurlijk ontzettend gaaf. Maar de belangrijkste les zit voor mij niet in die titel. Het zit in wat eraan voorafging.

Je eigen blik is uiteindelijk het enige wat niemand anders heeft

We hebben het in de podcast ook over AI gehad. Camera’s worden slimmer. Editing wordt sneller. AI kan steeds meer werk uit handen nemen en ik denk dat we daar de komende jaren nog enorme stappen in gaan zien. Daar ben ik niet bang voor. Integendeel.

Als technologie ervoor zorgt dat ik minder tijd kwijt ben aan repetitief werk, heb ik meer tijd om een foto van een acht naar een tien te brengen. Maar fotografie blijft voor mij mensenwerk.

Een bruidspaar bestaat niet uit modellen die precies weten hoe ze moeten staan. Mensen zijn zenuwachtig, emotioneel, uitgelaten, verdrietig, verliefd of alles tegelijk. Je moet contact kunnen maken. Vertrouwen krijgen. Weten wanneer je moet sturen en vooral wanneer je helemaal niets moet doen. En uiteindelijk kijkt iedere fotograaf anders naar dezelfde situatie.

Dat is precies waarom ik fotografen aan het einde van de podcast één ding meegeef:

Blijf geloven in je eigen visie.

Blijf leren. Investeer niet alleen in nieuwe gear, maar vooral in kennis. Blijf fotograferen en train je oog. En vergeet af en toe niet om achterom te kijken. Daar moet ik mezelf trouwens ook nog regelmatig aan herinneren.

Luister de podcast

Dit is natuurlijk maar een klein deel van het gesprek. In de volledige aflevering van 30 Minuten Sluitertijd praten we onder andere over mijn weg naar de trouwfotografie, ondernemen, licht, storytelling, awards, AI, werken met een foto- en videoteam en de lessen die ik onderweg heb geleerd. En er komt ergens ook nog een gescheurde broek tijdens een first look voorbij.

Dat verhaal laat ik voor de podcast.

Bekijk of beluister hier de volledige aflevering van 30 Minuten Sluitertijd met Tom Tomeij.